Mijn hond is gedrogeerd

Ik heb een vrolijke hond. In het bos loopt ze met glanzende ogen, kijkt over haar schouder of ik die stok nu eindelijk loslaat zodat zij erachteraan kan stuiven. Maar begin december verandert alles. Dan moet ik haar tabletjes geven. “Daar wordt ze rustig van,” zeggen ze. En dat klopt.
Ik loop nu met een hond die geen vier jaar is, maar veertien. Haar ogen zijn dof. Ze sjokt voor me uit. De stok interesseert haar niet meer.
Waarom ik dit doe?
Vuurwerk.

Er is geen andere manier om haar te beschermen. Mijn hond heeft geluk: ze heeft een mens die probeert haar angst te dempen, die wil voorkomen dat ze, zoals vorig jaar, rillend in een hoek ligt. Maar al die andere dieren in het bos hebben zo’n mens niet. De vogels, de reeën, de hazen, de eekhoorns.

Ik zie foto’s van een overleden paard. Vuurwerk.
Ik lees een bericht over een grote, mooie hond uit Gilze. In paniek door het vuurwerk de deur uitgerend. Op 1 januari dood gevonden.
En dan de mensen. Hoeveel mensen durven in deze weken de deur niet uit? Vluchtelingen, bij wie het zware geknal traumatische herinneringen oproept. Ouderen, mensen die slecht ter been zijn, die in december thuisblijven uit angst voor vuurwerk.
Het milieu raakt vervuild. Er vallen elk jaar slachtoffers: onder vuurwerkafstekers, omstanders, hulpverleners. En dit alles voor iets wat we traditie noemen. Hoe groot is die groep eigenlijk, die dit zó graag wil? Het zijn niet alleen jongeren. En ja, soms loopt het uit de hand: brand, explosies, verloren vingers, verloren handen.
Volgend jaar komt er een verbod op het afsteken van vuurwerk. Ik hoop dat mensen die tot nu toe ongestoord in hun eigen bubbel genoten, langzaam uit die bubbel groeien. En beseffen dat twee handen beter zijn dan één. Twee ogen beter dan een leven in duisternis.
Op naar een andere traditie. Een gezamenlijke vuurwerkshow. Een feest waar iedereen welkom is.
Voor nu wens ik iedereen empathie en begrip.
Maar vooral: oog voor dieren. Natuurlijk.